Kościół w Komorznie pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Jadwigi Śląskiej (pierwotnie p.w. Św. Jadwigi Śl.)  istaniał już w średniowieczu i należał do dóbr klasztoru św. Wincentego ( wzmianka z 1203 r.). W 1530 roku został przejęty przez protestantów. Trudno powiedzieć dzisiaj - ile w tym miejscu kościołów w historii Komorzna było. Pewne jest, że przed obecnym - był kościół, z którego pozostała wieża.


Obecny kościół w Komorznie zbudowany został w 1753 roku, o czym informuje napis na belce podtrzymującej chór muzyczny: "Ad 1753 Christian Kihl Namslau", przy czym ostatni wyraz dodano później, gdyż jest malowany, a nie żłobiony, jak poprzednie. Jest też wyryty rok na belce nad drzwiami wejściowymi do zakrytstii od strony kościoła.
Przy budowie nowej świątyni pozostawiono starą wieżę, (jak wyżej wspomniano), zbudowaną na planie zbliżonym do kwadratu (minimalna różnica boków), o nieznacznie pochylonych do środka ścianach, nakrytą ośmiobocznym daszkiem namiotowym, opierającym się na potężnym słupie środkowym tzw. królu, opartym na środkowej podwalinie. Dolna kondygnacja wieży jest opasana szerokim, pochyłym fartuchem gontowym o ściętych przednich narożnikach. Podobieństwo tej ochrony w dolnej partii wieży z analogicznym rozwiązaniem w Krzywiczynach jest oczywiste i stało się źródłem błędnych informacji odnośnie daty budowy kościoła i jego twórcy.


Wieża w Komorznie może pochodzić z samego początku XVII wieku, a niewykluczone, że i tę datę należałoby jeszcze cofnąć o kilkadziesiąt lat. Jest także rzeczą oczywistą, że zarówno wygląd jak konstrukcja wież w Komorznie i Krzywiczynach jest tak różna, że nie może być dziełem tego samego człowieka. Podobieństwo w ukształtowaniu dolnej kondygnacji pochodzi stąd, że oba kościoły należały do tej samej parafii i miały tego samego patrona, z którego zapewne polecenia zastosowano to samo rozwiązanie tu i tam, przy czym wydaje się, że raczej Komorzno stało się wzorem dla dzwonnicy w Krzywiczynach, a nie odwrotnie. Wejście do wieży w Komorznie znajduje się pod podestem schodów obok kruchty. Między wieżą a nawą niema żadnego połączenia. W ukształtowaniu bryły kościoła w Komorznie widać pewien wpływ pobliskiej świątyni w Proślicach (par. Polanowice). Podobieństwo to występuje w schodach zewnętrznych z podestem, nakrytych daszkiem, prowadzących do loży nad zakrystią i na emporę południową, mieszczącą w przyziemiu prostokątny przedsionek. Dach gontowy o równej kalenicy, dociągnięty do wieży, obejmuje także zakrystię o dwóch kondygnacjach i lożę nad kruchtą.


W Komorznie mamy kościół salowy, którego prostokątne wydłużone wnętrze zamknięte jest po stronie wschodniej trzema bokami oktogonu. Wzdłuż ścian (poza trójbocznym zamknięciem) ciągną się nadwieszone połączone ze sobą empory, z których południowa sięga tylko do połowy ściany. Celem uniknięcia zbyt "twardego" zamknięcia empory pod kątem prostym zastosowano przy punktach wyjściowych linię ukośną, może najodpowiedniejszą w wypadku, gdy nie ma tradycyjnego podziału na prezbiterium i nawę i wskutek tego nie można wykorzystać załomów ścian na granicy obu części. Wnętrze Jest nakryte pozornym sklepieniem, chyba najwyższym ze wszystkich tego rodzaju sklepień na Śląsku. Przejęte jeszcze w większości z poprzedniego kościoła wyposażenie nie zdradza ludowych wpływów i zalicza się do wielkomiejskiej wytwórczości warsztatowej. W ołtarzu głównym, wczesnobarokowym z pół. XVII wieku, bogato zdobionym znajduje się płaskorzeźba Ostatniej Wieczerzy. Jednym z najstarszych elementów wyposażenia koscioła jest późno renesansowa ambona. Warto może jeszcze wspomnieć o polskim napisie na nie zachowanym dzwonie z 1602 roku, który brzmiał: "Woytek Skupy y Jagna żona yego darowali do ty zwoni 30 talary roku pańskiego 1602".


Podczas ostatnich remontów, jakie zostały przeprowadzone w drugiej połowie XX wieku, tak we wnętrzu świątyni, jak i na zewnątrz, wiele zostało zmienione. W latach sześćdziesiątych został przeprowadzony remont dachu na kościele. Położono nowe gonty łupane. Jednak nie były one odpowiednio zaimpregnowane, gdyż w latach osiemdziesiątych zaistniała konieczność natychmiastowego remontu kapitalnego pokrycia dachowego. Wcześniej jednak dokonano remontu wnętrza kościoła, ankrując rozjeżdżające się kośliny dachowe i belki tworzące ściany boczne. Po tych zabiegach w roku 1985 wnętrze kościoła zostało pokryte boazerią modrzewiową i w ten sposób sklepienie zmieniło swój kształt z beczkowego na lekko załamany. Jednocześnie wnętrze kościoła stało się jasne, a nie jak poprzednio bardzo ciemne i ponure.

W roku 1989 został przeprowadzony remont kapitalny dachu. Całkowicie wymieniono gonty na kościele z łupanych na cięte. Wymieniono też listwy pod gontami, gdyż większość z nich była zniszczona przez ząb czasu i insekty.

W roku 1990 uporządkowano obejście kościoła w Komorznie. Wyrównano stary, zaniedbany cmentarz protestancki wokół kościoła, wycięto stare, zmurszałe i zgnite drzewa, zwłaszcza te, które zagrażały świątyni. Z roku na rok są prowadzone remonty bieżące przy świątyni i obejściu. Przez uporządkowanie obejścia wokół świątyni stała się bardziej widoczna W roku 2002 został postawiony nowy parkan od strony wschodniej i północnej. Część południowa i zachodnia jest własnością przylegającego do placu kościelnego kompleksu parkowo - pałacowego.

W roku 2003 mieszkańcy Komorzna wspólnymi siłami zrobili chodnik wzdłóż drogi prowadzącej do świątyni. Natomiast rok później (2004) dzieki wspólpracy mieszkańców i sponsorów udało się wybrukować teren dookoła koscioła oraz część drogi przy parkingu

«do góry»